Jerzy Lesisz

Jerzy Franciszek Lesisz urodził się 29 listopada 1890 roku w Piotrkowie Trybunalskim. W 1908 roku ukończył Prywatne Gimnazjum Jacobsona w Piotrkowie, a w 1917 roku studia medyczne w Moskwie. Był żołnierzem I Korpusu Polskiego w Rosji. W 1918 roku wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej, a następnie służył w Wojsku Polskim. Podczas wojny z bolszewikami dowodził pociągiem sanitarnym. Pracował w Departamencie Sanitarnym i Departamencie Zdrowia Ministerstwa Spraw Wojskowych, a także w Oddziale IV Sztabu Głównego. Był wykładowcą w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego i starszym ordynatorem. W 1936 roku pełnił również funkcję komendanta Wojskowego Szpitala Sezonowego w Ciechocinku.

W 1939 roku kierował zespołem kadry zapasowej szpitali polowych. Po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli i przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w Piatichatkach. Pośmiertnie awansowano go do stopnia generała brygady w 2007 roku. Otrzymał między innymi Krzyż Walecznych, Medal Niepodległości i Złoty Krzyż Zasługi.

Na podstawie artykułu „Jerzy Lesisz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.