Ludwik Martel

Ludwik Alfred Martel (5 marca 1919 - 25 kwietnia 2010) był oficerem i pilotem Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Urodził się w Piotrkowie Trybunalskim, a zmarł w Londynie. W 1937 roku ukończył Łódzką Państwową Szkołę Techniczno-Przemysłową ze specjalnością technika włókienniczego. Następnie kształcił się w Szkole Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Radomiu. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się przez Rumunię, Jugosławię i Włochy do Francji, a w marcu 1940 roku dotarł do Wielkiej Brytanii.

Służył w 54., 603. i 317. dywizjonie RAF oraz w Polskim Zespole Myśliwskim. Był instruktorem lotniczym, a później pracował w Dowództwie Polskich Sił Powietrznych. W 1947 roku przeszedł do rezerwy i pozostał w Wielkiej Brytanii. Działał w polonijnych organizacjach społecznych, a w Stowarzyszeniu Lotników Polskich pełnił funkcję wiceprezesa. W 1952 roku podjął współpracę z CIA przy planowanej operacji związanej z MiG-15; zaniechano jej po ucieczce Franciszka Jareckiego na Bornholm. Martel otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski i trzykrotnie Krzyż Walecznych.

Na podstawie artykułu „Ludwik Martel” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.