Stanisław Konarski

Hieronim Franciszek Konarski, znany w zakonie jako Stanisław od świętego Wawrzyńca, urodził się 30 września 1700 roku w Żarczycach Dużych, a zmarł 3 sierpnia 1773 roku w Warszawie. Był pijarem, duchownym, pedagogiem, publicystą, dramaturgiem, poetą, tłumaczem i edytorem. W 1709 roku rozpoczął naukę w kolegium pijarskim w Piotrkowie, z którym był związany. W 1715 roku wstąpił do zakonu pijarów. Pracował jako nauczyciel w Podolińcu i Warszawie, a następnie studiował w Rzymie, Francji i Niemczech.

W 1732 roku rozpoczął pracę edytorską nad zbiorem konstytucji i praw sejmowych „Volumina Legum”. W 1740 roku założył w Warszawie Collegium Nobilium. W traktacie „O skutecznym rad sposobie”, wydanym w latach 1760-1763, opisał błędy ustrojowe i przedstawił zarys reformy państwa. Postulował zmiany w szkolnictwie, w tym większy nacisk na wiedzę praktyczną i nauczanie języka narodowego. W 1771 roku król Stanisław August Poniatowski wyróżnił go medalem Sapere auso.

Na podstawie artykułu „Stanisław Konarski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.